ការស្រឡាញ់គេម្នាក់ឯង ឬដែលយើងតែងតែហៅថា «ការលួចស្រឡាញ់» គឺជាអារម្មណ៍មួយដ៏ប្លែក ផ្អែមល្ហែមផង និងឈឺចាប់ផងក្នុងពេលតែមួយ។ វាជាដំណើររឿងមួយដែលមានតួអង្គតែម្នាក់គត់ជាអ្នកសម្តែង អ្នកដឹកនាំ និងជាអ្នកទស្សនា។

#ផ្អែមល្ហែមក្នុងពិភពស្រមៃ នៅពេលដែលយើងលួចស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ សូម្បីតែរឿងតូចតាចបំផុតក៏អាចធ្វើឲ្យយើងញញឹមបានពេញមួយថ្ងៃដែរ៖

• ស្នាមញញឹមមិនដឹងខ្លួន៖ គ្រាន់តែបានឃើញគេដើរកាត់ ឬឃើញគេបង្ហោះរូបភាពនៅលើបណ្តាញសង្គម។
• ក្តីសង្ឃឹមតូចៗ៖ ពេលដែលភ្នែកយើងនិងភ្នែកគេបានប្រសព្វគ្នាចៃដន្យ បេះដូងយើងស្រាប់តែលោតខុសចង្វាក់ ហើយលួចគិតថា «តើគេអាចនឹងមានចិត្តលើដឹងទេ?»។
• ក្តីសុខស្ងៀមស្ងាត់៖ វាជាក្តីសុខដែលមិនទាមទារការតបស្នង ជាការចង់ឃើញគេមានសេចក្តីសុខពីចម្ងាយ។

ភាពឯកោ និងការឈឺចាប់ដែលគ្មានសំឡេង

ទោះជាយ៉ាងណា ព្រំដែននៃការស្រឡាញ់ម្នាក់ឯងគឺភាពឯកោ៖ -ការលាក់បាំងដ៏ហត់នឿយ៖ ត្រូវសម្តែងធ្វើជាមិត្តភក្តិ ឬជាអ្នកស្គាល់គ្នាធម្មតា ទាំងដែលក្នុងចិត្តចង់ប្រាប់គេស្ទើរផ្ទុះទ្រូង។

• ប្រចណ្ឌគ្មានសិទ្ធិ៖ ពេលឃើញគេជិតដិតនឹងអ្នកផ្សេង យើងបានត្រឹមតែអន់ចិត្តម្នាក់ឯង ព្រោះយើងគ្មានឋានៈអ្វីទៅហាមឃាត់គេឡើយ។
• ក្តីបារម្ភដែលគ្មានតម្លៃ៖ ចង់ទៅមើលថែ ចង់សួរនាំពេលគេមិនសប្បាយចិត្ត ប៉ុន្តែត្រូវទប់ចិត្តព្រោះខ្លាចធ្វើឲ្យគេរំខាន។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការស្រឡាញ់គេម្នាក់ឯង ប្រៀបដូចជាការដាំដើមឈើមួយដើមនៅក្នុងចិត្ត។ ទោះបីជាដឹងថាវាប្រហែលជាមិនអាចហុចផ្កាផ្លែមកឲ្យយើងក៏ដោយ ក៏យើងនៅតែរីករាយនឹងស្រោចទឹកវាជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ វាបានបង្រៀនយើងឲ្យស្គាល់ពីអត្ថន័យនៃការលះបង់ និងការស្រឡាញ់ដោយមិនរំពឹងអ្វីត្រឡប់មកវិញ។

តើអ្នកកំពុងតែឆ្លងកាត់អារម្មណ៍លួចស្រឡាញ់គេម្នាក់ឯងនេះមែនទេ?